Telefon seçerken çoğu kişi işlemci, kamera veya bataryaya bakar. Oysa günlük kullanımda telefonu “iyi” ya da “kötü” yapan şeylerin başında tasarım ve kullanıcı deneyimi gelir. Aynı teknik güce sahip iki telefonun biri “çok rahat”, diğeri “yorucu” hissettirebilir. Bunun nedeni, cihazın insanla kurduğu etkileşimin kalitesidir.

Tasarımın ilk boyutu ergonomidir. Telefonun ağırlığı, kalınlığı, köşe yapısı ve ekran boyutu eldeki hissi belirler. Çok ağır veya kaygan telefonlar uzun kullanımda el ve bilek yorgunluğu yaratabilir. Ekran büyükse içerik tüketimi keyifli olur ama tek elle kullanım zorlaşabilir. Bu yüzden tasarım, fiziksel konforu doğrudan etkiler.

İkinci boyut arayüz ve yazılım akıcılığıdır. Menü geçişleri, uygulama açılış hızı, bildirim yönetimi ve ayarların erişilebilirliği kullanıcı deneyiminin temelidir. Bazı arayüzler sade olduğu için kullanıcıyı yormaz; bazıları ise karmaşık yapısıyla “iş yapmak” yerine “arayüzle uğraştırır.” Telefonun hızlı olması kadar, hızlı hissettirmesi de önemlidir.

Üçüncü boyut kişiselleştirme imkânıdır. İnsanlar telefonda kendi rutinlerini kurmak ister: ana ekran düzeni, kısayollar, widget’lar, tema seçenekleri… Kullanıcıya alan bırakan sistemler daha rahat hissettirir. Çok kısıtlı arayüzler ise kişinin cihazla bağ kurmasını zorlaştırabilir.

Dördüncü boyut mikro detaylardır. Titreşim motorunun kalitesi, hoparlör dengesi, ekran dokunma hassasiyeti, parmak izi sensörünün hızı gibi küçük görünen detaylar günlük deneyimde büyük fark yaratır. İnsan bu detayları teknik tabloda aramaz ama kullandığında hisseder.

Sonuç olarak telefon tasarımı “güzel görünsün” diye değil, insanla uyumlu bir yaşam aracı olsun diye yapılır. İyi kullanıcı deneyimi, telefonu fark etmeden kullanabilmektir; yani cihazın değil hayatın ön plana çıkmasıdır. Bu yüzden telefon seçerken teknik kadar “his” de önemli bir ölçüttür.